Wakacje na plaży na wyspie Zanzibar

Mała tropikalna wyspa Zanzibar, dwadzieścia mil od wschodniego wybrzeża Afryki, jest przesiąknięta wpływami afrykańskimi, arabskimi, perskimi, europejskimi, chińskimi i indyjskimi. Jej pierwotnymi osadnikami byli Afrykanie mówiący językami bantu. Od X wieku przybyli Persowie. Ale to arabscy przybysze, szczególnie Omańczycy, których wpływ był najważniejszy. Wyspa odegrała ważną rolę w lokalnej historii, nieproporcjonalnie dużą do jej rozmiarów. Powodem jest łatwy dostęp do kupców i poszukiwaczy przygód eksplorujących wschodnie wybrzeże Afryki z Arabii. Islam był już dobrze zakorzeniony w tym regionie w XI wieku. W XVI wieku pojawiła się nowa kategoria gości przybywających z południowych Portugalczyków. Nawiązują oni przyjazne stosunki z władcą. Jednak pod koniec XVII wieku obecność Portugalczyków dobiegła końca po silnej kampanii wzdłuż wybrzeża przeprowadzonej przez władców z Omanu.

Zanzibar, cenny majątek jako główny rynek niewolników na wschodnim wybrzeżu Afryki, staje się coraz ważniejszą częścią imperium Omanu – fakt ten znajduje odzwierciedlenie w decyzji największego sułtana Omanu XIX wieku, Saida bin Sultana, aby uczynić go od 19 roku swoją główną siedzibą. Said buduje imponujące pałace i ogrody na Zanzibarze. Poprawia gospodarkę wyspy, wprowadzając goździki, cukier i indygo (choć jednocześnie godzi się na straty finansowe współpracując z Brytyjczykami, którzy próbowali położyć kres handlowi niewolnikami na Zanzibarze). Powiązania z Omanem zostały zerwane po jego śmierci w 1837 roku. Rywalizacja między jego dwoma synami zostaje rozwiązana dzięki energicznej brytyjskiej dyplomacji, gdy jeden z nich (Majid) przejmuje Zanzibar i liczne regiony, do których prawa rości sobie rodzina na wschodnim wybrzeżu Afryki. Drugi (Thuwaini) dziedziczy Maskat i Oman.

Kiedy Majid zmarł, a w 1870 roku jego następcą został jego brat Barghash, Brytyjczycy mianowali konsula Zanzibaru. Jego głównym zadaniem było położenie kresu niesławnemu handlowi niewolnikami na Zanzibarze. Cel ten został osiągnięty dzięki traktatowi z Barghashem w 1873 roku. Wielka Brytania pozostała jedyną potęgą kolonialną z ugruntowaną obecnością w samym Zanzibarze. Za zgodą sułtanów wyspa i jej wąskie regiony przybrzeżne zostały ogłoszone brytyjskim protektoratem w 1890 roku. Choć arabscy sułtani Zanzibaru dysponowali jedynie ułamkiem swojej dawnej władzy, nadal w tym okresie kolonialnym mieli najbardziej wpływowych przywódców w Afryce Wschodniej. Jednak ich panowanie zakończyło się wkrótce po uzyskaniu przez wyspę niepodległości w latach 1960. XX wieku. Nowa konstytucja, wprowadzona w 1960 roku, przewiduje powołanie zgromadzenia ustawodawczego.

W 1963 roku wyspy odzyskały niepodległość od Brytyjczyków, ale wkrótce wybuchły zamieszki. W styczniu 1964 roku członkowie afrykańskiej większości obalili rządzącą elitę arabskiej mniejszości. Utworzono republikę, a w kwietniu prezydenci Zanzibaru i Tanganiki, na kontynencie, podpisali akt unii, tworząc Zjednoczoną Republikę Tanzanii, jednocześnie przyznając Zanzibarowi częściową autonomię.

Obecnie Zanzibar jest częścią Zjednoczonej Republiki Tanzanii, z częściowo autonomicznym rządem, w którego skład wchodzą prezydent, gabinet, legislatura i system sądowniczy. Rząd odpowiada za sprawy niezrzeszone.

Ludzie i kultura

Według badania budżetów gospodarstw domowych z lat 2019/20, populacja Zanzibaru wynosi 1.62 miliona, przy rocznym tempie wzrostu na poziomie 2.8%. Kultura suahili jest mieszanką tradycji afrykańskich, arabskich, indyjskich i perskich. Językami urzędowymi są kiswahili i angielski. W wybranych dzielnicach mówi się po arabsku. Mieszkańcy Zanzibaru to głównie muzułmanie. Podczas świętego miesiąca Ramadanu od odwiedzających oczekuje się powstrzymania od jedzenia, picia i palenia w miejscach publicznych w ciągu dnia.

wakacje na plaży

Możliwości spędzenia wakacji na plaży w Zanzibarze jest wiele, ale ogólnie wyspę można podzielić na pięć obszarów: Nungwi na północy, wschodnie wybrzeże, południowo-wschodnie, zachodnie wybrzeże i kilka przybrzeżnych wysp.

Dwie lub trzy godziny jazdy od Stone Town wioska Nungwi jest najbardziej na północ wysuniętym krańcem Zanzibaru. Otoczone z trzech stron turkusowo-niebieskim oceanem Nungwi od dawna przyciąga turystów poszukujących raju. Przyjedź na dobre nurkowanie i plaże oraz bliskość tętniącej życiem wioski, gdzie zawsze dużo się dzieje.

Wschodnie wybrzeże Zanzibaru jest usiane długimi, pudrowobiałymi plażami. Na północy znajdują się liczne małe kurorty szczycące się podobnymi plażami, ale wszystkie są zupełnie inne. Na morzu znajdziesz magiczną wyspę Mnemba – najlepszy domek na wyspie dla tych, których na to stać.

Kontynuując wzdłuż południowo-wschodniego wybrzeża Zanzibaru, plaże pozostają oszałamiające: pudrowobiały piasek z rafą koralową, dużą ilością palm i szeroką laguną pomiędzy plażą a rafą. Wioski stają się nieco bardziej senne i spokojniejsze, gdy kierujesz się na południe, a szczególnie Jambiani jest naprawdę bardzo zrelaksowany: autentyczna wizyta w przyjaznej wiosce jest nie do pobicia.
Półwysep Fumba, położony w południowo-zachodnim Zanzibarze, to bardzo spokojny i przyjazny zakątek wyspy z dwoma dobrymi domkami, a na morzu znajduje się wielokrotnie nagradzany eko-kurort na wyspie Chumbe.

Wyspa Pemba, położona 30 minut lotu na północny wschód od Zanzibaru, ma porównywalną wielkość, ale znacznie bardziej tradycyjny charakter, a liczba odwiedzających jest niewielka. Poza garstką nowożeńców, większość przyjeżdża tu dla nurkowania, które bywa doskonałe – choć najlepiej nadaje się dla zaawansowanych nurków.

Równie magiczny, choć nie należy do archipelagu Zanzibar, jest archipelag Mafia. Bardziej odległa i cichsza niż wiele miejsc na Zanzibarze, wyspa Mafia oferuje wspaniałe możliwości nurkowania i snorkelingu w swoim parku morskim, obsługiwanym przez zaledwie kilka małych domków. Nowością na tanzańskiej scenie plażowych wakacji jest wyspa Fanjove, idealne miejsce na relaks po safari w południowej Tanzanii.