گورکن عسل

صفحه اصلی » گورکن عسل

گورکن عسلی حیوانی خشکی‌زی با پاهای کوتاه است که در جنگل‌ها، استپ‌ها و کوه‌های آفریقا و آسیا زندگی می‌کند. شاید نام دیگری برای همان حیوان شنیده باشید - راتل. به ندرت دیده می‌شود، اما زمانی که اتفاق می‌افتد، می‌توانید آن را با کت پشمی خاکستری سفید روی سر، پشت و دمش تشخیص دهید که با رنگ سیاه صورت، پهلوها و پایین تنه آن متضاد است. گورکن های کاملا سیاه عسل نیز وجود دارند اما به یک زیرگونه محدود می شوند.

غذای مورد علاقه این حیوان همه چیزخوار لارو زنبور عسل است که برای آن در کندوها حفاری می کند. مردم متوجه این رفتار شدند و به آن لقب «گورکن عسلی» دادند. اگرچه عسل هم می خورد، اما غذای اصلی آن لارو و شفیره زنبورها است.

گورکن های عسل کجا زندگی می کنند؟ آنها تقریباً در سراسر جنوب صحرای آفریقا و همچنین در مالی، موریتانی، صحرای غربی و مراکش یافت می شوند. زیستگاه آسیایی آنها بخش هایی از آسیای غربی (خاور میانه) و شبه جزیره هند را شامل می شود. تا امروز، حدود 12 زیرگونه شناخته شده است. اینها شامل رتل ایرانی، رتل نپالی، رتل هندی، رتل سیاه، رتل پشت سفید، رتل دریاچه چاد و رتل خالدار و غیره است.

معروف ترین ویژگی گورکن نترس بودن آن است، حتی در مواجهه با مخالفان بسیار بزرگتر. هنگامی که یک حیوان بزرگ مانند گاومیش به قلمرو گورکن عسل حمله می کند، این عضو از خانواده راسوها حمله می کند. گورکن عسل گوشه ای بسیار خطرناک است. او به شدت از خود و قلمرو خود دفاع می کند، خز را بلند می کند، دندان های تیز و چنگال های بلند خود را نشان می دهد، خش خش و غرغر می کند و بوی بدی از خود متصاعد می کند. مطمئن باشید اگر حریف عقب نشینی نکند - گورکن عسل به شدت درگیر نبرد خواهد شد.

حقایق هانی برگر

با وجود اینکه گورکن عسل نامیده می شود، بسیار بیشتر از عسل می خورد. رتل حیوانی همه چیزخوار و فوق العاده حریص است.
این حیوان به عنوان نترس ترین حیوان در رکورد جهانی گینس ثبت شد.
مشاهده شده است که گورکن های عسل به شیرها و گاومیش ها حمله می کنند.
آنها از نیش عقرب و نیش مارهای سمی نمی ترسند.
آنها علیرغم پاهای کوتاهشان می توانند روزانه ده ها مایل بدود.

نام رایج: Honey Badger

نام علمی: Mellivora capensis

نوع: پستانداران

رژیم غذایی: همه چیزخوار

نام گروه: Cete یا Clan

میانگین طول عمر در طبیعت: تا 7 سال

اندازه: 9 تا 11 اینچ ارتفاع در شانه

وزن: 13 تا 30 پوند

چرا گورکن های عسل اینقدر قوی، نترس و تهاجمی هستند؟

افسانه ها نترس شدید گورکن های عسل را احاطه کرده اند. علاقه مندان به مستندهای حیات وحش می دانند که گورکن های عسل مارهای سمی را شکار می کنند، بدون ترس با مخالفان بزرگتر مقابله می کنند و حتی گاهی به شیرها، گاومیش ها و اسب ها حمله می کنند. غالباً از این نبردها پیروز بیرون می آیند.

چه طور ممکنه؟ یکی از رازها در پوست بسیار ضخیم گورکن های عسلی نهفته است. گاز گرفتن با دندان یا سوراخ کردن، به عنوان مثال، جوجه تیغی چالش برانگیز است. برخی پوست خود را "شل" توصیف می کنند و بر خاصیت ارتجاعی و کشش آن تاکید می کنند. این به یک گورکن عسلی اسیر شده اجازه می دهد تا بپیچد، بچرخد و به حمله به مهاجم خود ادامه دهد. با وجود انعطاف پذیری، پوست کاملاً متراکم است - مردم محلی می گویند که نه تیر و نه تیغه قمه در آن نفوذ می کند.

برای حملات، گورکن های عسل دارای پنجه های کوتاه اما قدرتمند با چنگال های بلند و خمیده هستند. طبیعت این پنجه‌ها را برای حفر لانه‌ها و از بین بردن تپه‌های موریانه و کندوهای عسل به آنها بخشیده است. با این حال، بی باک بودن گورکن های عسل به آنها اجازه می دهد تا از پنجه های خود در جنگ استفاده کنند. پنجه های قدرتمند به آنها کمک می کند تا مهاجمان را دفع کنند و طعمه را برای مدت طولانی تعقیب کنند تا زمانی که کاملاً خسته شود، تسلیم شود. بنابراین، توانایی آنها در انداختن "بمب بدبو" تنها سلاح آنها نیست!

اما در مورد سم مار چطور؟ به نظر می رسد که گورکن های عسل یک پادزهر در سیستم خود دارند. شناخته شده است که گورکن های عسل، به عنوان مثال، مارهای سمی را شکار می کنند. اگر مار کبری قبل از مرگ گورکن عسل را گاز بگیرد، سم ممکن است باعث ایجاد نوعی بی حالی شود. با این حال، حدود دو ساعت بعد، حیوان بیدار می شود، کاملاً دوباره انرژی می گیرد و با آرامش مصرف مار کبری کشته شده را به پایان می رساند. و این در صورتی است که نیش مار بتواند گورک را بگیرد و به پوستش نفوذ کند.

حدس و گمان هایی در مورد نحوه عملکرد این کار وجود دارد. گورکن های عسل تنها حیواناتی نیستند که می توانند زهر مار را خنثی کنند. این توانایی در اپوسوم ها، جوجه تیغی ها، اسکنک ها، مانگوس ها و برخی حیوانات دیگر نیز وجود دارد. به عنوان مثال، مانگوزها دارای ترکیب پروتئینی متفاوتی در سلول‌های عضلانی و عصبی خود هستند که از اتصال مولکول‌های سم و ایجاد فلج جلوگیری می‌کند. حیوانات دیگر موادی در خون خود دارند که سموم زهر را خنثی می کند. مکانیسم فیزیولوژیکی خاص محافظت در برابر سم در گورکن های عسل ناشناخته باقی مانده است.

یکی دیگر از مکانیسم های دفاعی، توانایی انتشار مایعی با بوی قوی و نامطبوع در موقعیت های خطرناک است. بزرگ شدن غدد مقعدی مسئول این امر هستند. بوی بد می تواند حشراتی مانند زنبورها و حیوانات بزرگتر را که ممکن است گورکن های عسل با آنها مواجه شوند، منصرف کند. از این لحاظ شبیه اسکانک ها هستند.

در آخر بیایید در مورد نیش زنبور صحبت کنیم. چگونه گورکن های عسل هنگام نفوذ به کندو از عواقب آن جلوگیری می کنند؟ در بیشتر موارد، گورکن های عسل به دلیل پوست ضخیم خود، نیش را احساس نمی کنند و تحت تاثیر آن قرار نمی گیرند. این باور عمومی وجود دارد که زنبورها به هیچ وجه به آنها آسیب نمی رسانند. با این حال، موارد نادری وجود دارد که گورکان عسل در کندوهای زنبور عسل به دام افتاده، حملات طولانی مدت را تحمل کرده و در نهایت به نیش های متعدد تسلیم می شوند.

با این وجود، اغلب گورکن‌های عسل زنده و تقریباً سالم می‌مانند. شخصیت آنها که با شجاعت و دفاع فعال مشخص شده است که به سرعت به تهاجم تبدیل می شود، نقش مهمی ایفا می کند. از این جهت، گورکن های عسلی شبیه بستگان خانوادگی خود، ولورین است که در عرض های جغرافیایی شمالی ساکن است. در حالی که گورکن عسل در حال حمله به شیرها و گاومیش ها دیده شده است، گرگ ها گاهی اوقات به شیوه ای مشابه با خرس ها درگیر می شوند.

تهدیدات طبیعی برای گورکنان عسل

اعتقاد بر این است که گورکن های عسل تقریباً هیچ دشمن طبیعی ندارند، زیرا بسیاری از شکارچیان بزرگ شخصیت آنها را می شناسند و از برخورد با آنها اجتناب می کنند. با این حال، مواردی وجود دارد که شیرها و پلنگ ها گورکن های عسل را کشته اند. قربانیان معمولاً افراد مسن یا ضعیف بودند. در بیشتر موارد، یک گورکن عسل سالم می تواند شکارچیان را دور کند. به عنوان مثال، یک مورد مستند وجود دارد که در آن یک گورکن عسل درگیر جنگ با او شده است ۶ شیر و نسبتا سالم فرار کرد!

با این حال، در برخی موارد، شکارچیان از گورکن های عسلی می تواند شامل کفتار، پلنگ، شیر و تمساح نیل باشد. به طور کلی در مورد تهدیدات، تنها مشکل همیشگی آنها انسان ها هستند. مردم گورکن عسل را برای گوشت شکار می کنند و از قسمت هایی از این حیوانات قوی برای طب سنتی استفاده می کنند. مردم محلی معتقدند در صورت به دست آمدن قسمتی از بدن گورکن عسل قدرت و شجاعت این حیوان منتقل می شود.

مشکل دیگر این است که زنبورداران برای محافظت از کندوها تله هایی برای گورکن عسل می گذارند. گاهی اوقات انسان برای جلوگیری از نزدیک شدن به کندوها و مرغداری ها آنها را مسموم می کند.

در مجموع، این خطر قابل توجهی برای گونه ایجاد نمی کند. با توجه به اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت (IUCN)، اگرچه جمعیت کلی گورکن عسل در حال کاهش است، این گونه به طور جدی در معرض تهدید نیست. وضعیت حفاظت از آن کمترین نگرانی است. شیوه زندگی منزوی و دور بودن زیستگاه گورکن های عسلی از انسان، در درجه اول به بقای آنها کمک می کند. با این حال، زیست شناسی حفاظتی آنها را در برخی از زیستگاه های خاص به عنوان در معرض خطر طبقه بندی می کند.

تهدیدات طبیعی برای گورکنان عسل

در مجموع، این خطر قابل توجهی برای گونه ایجاد نمی کند، طبق گفته اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت (IUCN)، اگرچه جمعیت کلی گورکن عسل در حال کاهش است، این گونه به طور جدی در معرض تهدید نیست. وضعیت حفاظت از آن کمترین نگرانی است. شیوه زندگی منزوی و دور بودن زیستگاه گورکن های عسلی از انسان، در درجه اول به بقای آنها کمک می کند. با این حال، زیست شناسی حفاظتی آنها را در برخی از زیستگاه های خاص به عنوان در معرض خطر طبقه بندی می کند.

خانه های گورکن عسلی

یک زیستگاه معمولی گورکن عسل شامل یک گودال است که با چنگال های بلندش روی پنجه های جلویی حفر می کند. این مانند تونلی است که می تواند تا سه متر (9.8 فوت) طول داشته باشد. علاوه بر این، این حیوان می تواند تا عمق یک و نیم متری (4.9 فوت) حفاری کند. حدود 10 دقیقه طول می کشد تا یک تونل در زمین جامد حفر شود.

گورکن های عسل غالباً خانه های حیوانات دیگر را تصرف می کنند و به گودال های آماده ای از آدوارک ها، روباه ها، مانگوس ها و تاگ ها نفوذ می کنند. گاهی اوقات از تپه های خالی موریانه استفاده می کنند.

گذراندن شب در زمین های صخره ای برای آنها مشکلی ندارد. در این حالت گورکن های عسل لانه خود را در شکاف های سنگی مرتب می کنند. حفره های درختان نیز به عنوان محل خواب مناسب عمل می کنند. گورکن های عسل حیواناتی همه کاره برای ترتیبات اسکان هستند، درست مانند رژیم غذایی آنها.