تعطیلات ساحلی جزیره زنگبار

جزیره کوچک گرمسیری زنگبار، در فاصله بیست مایلی از ساحل شرقی آفریقا، مملو از تأثیرات آفریقایی، عربی، ایرانی، اروپایی، چینی و هندی است. ساکنان اولیه آن آفریقایی‌های بانتو زبان بودند. از قرن دهم میلادی، ایرانیان به آنجا رسیدند. اما این تازه واردان عرب، به ویژه عمانی‌ها بودند که نفوذشان بسیار زیاد بود. این جزیره، به دلیل دسترسی آسان به بازرگانان و ماجراجویانی که از عربستان در سواحل شرقی آفریقا کاوش می‌کردند، نقش مهمی در تاریخ محلی داشته است. اسلام تا قرن یازدهم در این منطقه به خوبی تثبیت شده بود. در طول قرن شانزدهم، دسته جدیدی از بازدیدکنندگان از جنوب پرتغال وارد شدند. آنها با حاکم روابط دوستانه برقرار کردند. اما در اواخر قرن هفدهم، حضور پرتغالی‌ها پس از یک لشکرکشی شدید به ساحل توسط حاکمان عمان به پایان رسید.

زنگبار، که به عنوان بازار اصلی برده در سواحل شرق آفریقا، دارایی ارزشمندی محسوب می‌شود، به بخش مهمی از امپراتوری عمان تبدیل می‌شود - واقعیتی که با تصمیم بزرگترین سلطان عمان در قرن نوزدهم، سعید بن سلطان، مبنی بر تبدیل آن به محل اصلی اقامت خود از سال ۱۸۳۷، منعکس می‌شود. سعید کاخ‌ها و باغ‌های چشمگیری در زنگبار می‌سازد. او با معرفی میخک، شکر و نیل، اقتصاد جزیره را بهبود می‌بخشد (هرچند در عین حال، ضرر مالی ناشی از همکاری با تلاش‌های بریتانیا برای پایان دادن به تجارت برده در زنگبار را می‌پذیرد). ارتباط با عمان پس از مرگ او در سال ۱۸۵۶ قطع شد. رقابت بین دو پسرش، با کمک دیپلماسی قدرتمند بریتانیا، زمانی که یکی از آنها (مجید) بر زنگبار و مناطق بسیاری که خانواده در سواحل شرق آفریقا ادعای مالکیت بر آنها را داشت، پیروز شد، حل و فصل شد. دیگری (ثوینی) مسقط و عمان را به ارث برد.

زمانی که مجید درگذشت و در سال ۱۸۷۰ برادرش برغش جانشین او شد، بریتانیایی‌ها کنسولی در زنگبار منصوب کردند. وظیفه اصلی او پایان دادن به تجارت برده بدنام زنگبار بود. این هدف با امضای معاهده‌ای با برغش در سال ۱۸۷۳ محقق شد. بریتانیا تنها قدرت استعماری با حضور تثبیت‌شده در خود زنگبار باقی ماند. با تأیید سلاطین جزیره و مناطق ساحلی باریک آن، در سال ۱۸۹۰ به عنوان تحت‌الحمایه بریتانیا اعلام شد. اگرچه سلاطین عرب زنگبار تنها بخشی از قدرت سابق خود را در اختیار داشتند، اما در آن دوره استعماری، همچنان تأثیرگذارترین رهبران را در شرق آفریقا داشتند. اما حکومت آنها اندکی پس از استقلال جزیره در دهه ۱۹۶۰ به پایان رسید. قانون اساسی جدیدی که در سال ۱۹۶۰ تدوین شد، تشکیل مجلس قانونگذاری را پیش‌بینی می‌کند.

در سال ۱۹۶۳، این جزایر استقلال خود را از بریتانیا بازپس گرفتند، اما آشوب در کمین بود. در ژانویه ۱۹۶۴، اعضای اکثریت آفریقایی، اقلیت حاکم عرب را سرنگون کردند. یک جمهوری تأسیس شد و در ماه آوریل، روسای جمهور زنگبار و تانگانیکا، در سرزمین اصلی، سند اتحاد را امضا کردند و جمهوری متحد تانزانیا را تشکیل دادند و در عین حال به زنگبار نیمه خودمختاری دادند.

در حال حاضر، زنگبار بخشی از جمهوری متحد تانزانیا با دولت نیمه خودمختار شامل رئیس جمهور، کابینه، مجلس قانونگذاری و سیستم قضایی است. دولت مسئول امور غیر اتحادیه‌ای است.

مردم و فرهنگ

طبق بررسی بودجه خانوار در سال ۲۰۱۹/۲۰۲۰، جمعیت زنگبار ۱.۶۲ میلیون نفر با نرخ رشد سالانه ۲.۸ درصد است. فرهنگ سواحیلی آن ترکیبی از فرهنگ‌های آفریقایی، عربی، هندی و فارسی است. زبان‌های رسمی کیسواهیلی و انگلیسی هستند. زبان عربی در مناطق منتخب صحبت می‌شود. مردم زنگبار عمدتاً مسلمان هستند. در طول ماه مبارک رمضان، از بازدیدکنندگان انتظار می‌رود که در ساعات روز از خوردن، آشامیدن یا سیگار کشیدن در ملاء عام خودداری کنند.

تعطیلات ساحلی

گزینه ها برای تعطیلات ساحل زنگبار بسیار زیاد است، اما به طور کلی، جزیره را می توان به پنج منطقه تقسیم کرد: Nungwi در شمال، ساحل شرقی، جنوب شرقی، ساحل غربی و چند جزیره فراساحلی.

روستای نونگوی با دو یا سه ساعت رانندگی از شهر سنگی، شمالی‌ترین نقطه زنگبار را نشان می‌دهد. نونگوی که از سه طرف توسط اقیانوس آبی فیروزه‌ای احاطه شده است، مدت‌ها مغناطیسی برای بازدیدکنندگانی بوده که به دنبال بهشت ​​هستند. برای غواصی و سواحل خوب و نزدیکی به دهکده‌ای پرجنب‌وجوش که همیشه اتفاقات زیادی در آن جریان دارد، بیایید.

سواحل شرقی زنگبار مملو از سواحل طولانی و سفید رنگ است. در شمال، استراحتگاه های کوچک متعددی دارای سواحل مشابه هستند، اما همه آنها کاملاً متفاوت هستند. در فراساحل، جزیره جادویی منمبا را پیدا می کنید - اقامتگاه جزیره ای نهایی برای کسانی که می توانند آن را بپردازند.

در ادامه در امتداد ساحل جنوب شرقی زنگبار، سواحل خیره کننده باقی می مانند: شن و ماسه سفید پودری با یک صخره سد، درختان نخل فراوان، و یک تالاب وسیع بین ساحل و صخره. با رفتن به جنوب، روستاها کمی خواب‌آلود و آرام‌تر می‌شوند، و به‌ویژه جامبیانی، واقعاً بسیار آرام است: برای یک بازدید معتبر از یک روستای دوستانه، نمی‌توانید آن را شکست دهید.
در جنوب غربی زنگبار، شبه‌جزیره فومبا گوشه‌ای آرام و دوستانه از جزیره است، با دو اقامتگاه خوب، در حالی که ساحلی، اقامتگاه بوم‌گردی برنده جایزه در جزیره چامبه است.

یک پرواز 30 دقیقه ای در شمال شرقی جزیره زنگبار، جزیره پمبا از نظر اندازه قابل مقایسه است، اما از نظر چشم انداز بسیار سنتی تر است، و تعداد بازدیدکنندگان در اینجا بسیار اندک است. به غیر از تعداد انگشت شماری از مسافران ماه عسل، بیشتر آنها برای غواصی می آیند، که می تواند عالی باشد - اگرچه برای غواصان پیشرفته مناسب است.

مجمع‌الجزایر مافیا، اگرچه بخشی از مجمع‌الجزایر زنگبار نیست، به همان اندازه جادویی است. جزیره مافیا که از بسیاری از مکان‌های زنگبار دورافتاده‌تر و ساکت‌تر است، در پارک دریایی خود که تنها چند کلبه کوچک دارد، غواصی و اسنورکلینگ فوق‌العاده‌ای را ارائه می‌دهد. و جزیره فانجووه، که در صحنه تعطیلات ساحلی تانزانیا جدید است، مکانی ایده‌آل برای استراحت پس از یک سافاری در جنوب تانزانیا است.